Sandro Delaere: daar luister ik naar. Ik ben student journalistiek en ben daardoor begonnen met deze blog. Deze blog gaat over rally en autosport. Het is één van de weinige blogs in Vlaanderen die op deze manier kijkt naar de autosportwereld. Van tijd tot tijd schaats ik een scheve schaats en wordt er uitgeweid over progressive rock. What's in a name.

dinsdag 22 december 2009

Smakelijk! meneer Reynders!

Heb je het al gehoord? Er komt een nieuw kansspel, op verzoek van Didier (Didi voor de vrienden) Reynders. Het spel gaat als volgt. Je gaat eten in een restaurant, vraagt uw ticket, houdt dat mooi bij (weer alibi), en dan wacht je af tot de grote tombola uw ticketnummer tevoorschijn tovert. Eerste prijs: muskietnetten, ik bedoel vaccinaties voor Artsen Zonder Grenzen, ik bedoel natuurlijk aandelen van Fortis, ik bedoel...Centjes!!! BTW-verlaging is uiteraard niet genoeg voor onze sympathieke premier, of is Yves Leterme nu toch eerste minister?

enkele redenen waarom het nieuwe kansspel geen zo'n goed idee is:

- stel: u zit met uw minares op restaurant, houdt uw ticketje mooi bij want op het werk kunt ge uw lunch nog verdoezelen onder werklunch en dan weken erna! Prijs!!! Leg dat maar eens uit aan de vrouw des huizes, wanneer uw minares haar deel komt opeisen
- nog zo iets: vrouwen gaan nu ook al willen betalen voor hun eten, ongehoord!
- stel: je hebt daadwerkelijk werklunch, wie betaalt? Je zal het maar voorhebben,...Je wil die flauwe grappenmaker, met zijn sjofel bedrijfje, die op ieder opdienster haar gat slaat, laten opdraaien voor het etentje waar jij per se de kreeft wou hebben! Je voelt me al aankomen...
- nog een reden: maar die is eerder negeerbaar. Wie zal dat geld winnen? Jan met de pet, die de ganse week van vijf uur 's morgens de koude heeft moeten trotseren en zijn kloten heeft staan afdraaien aan de lopende band en pas om acht uur 's avonds thuiskomt en die op vrijdag zichzelf wil trakteren op een frietje in een veredelde snackbar? Ik dacht het niet! 't Zal eerder de mooie gestrikte, gestropte, gedaste baas zijn die vijf keer in een week gaat eten met minares, flauwe grappenmaker, collega of vrouw die nooit kookt! Of hoe de rijken rijker worden en de armen het bij frietjes zullen mogen houden. Democratisch kun je het moeilijk noemen, maar zoals al gezegd, dit argument is eerder negligeerbaar!

dinsdag 15 december 2009

Ik vond het ook nieuws zenne

Furieus ging hij tekeer! Wild gesticulerend zocht hij tevergeefs naar een artikel maar hij kreeg alleen een verknipte Belga. Hij begreep er niets van en ik eigenlijk ook niet. 'Een atoombom', erger dan het nucleair programma van Ahmadinejad, en veel erger dan het gespreksonderwerp van donderdag en vrijdag, tussen ene Ronald Obama en Leonid Medvedev. De tranen stonden hem dichter dan een lach. Hij wijst, hij roept en hij spuwt.
"Groen! in Brussel, en dode vissen in Vlaanderen." Pascal Smet sloeg er ook niet naast.
Even later neemt hij mijn schouder vast. "Ik heb een opinie vast, en ik zal me toch nog eens kunnen laten gaan." Ik ben blij voor hem.
Wat is er gebeurd met 'not in my backyard'? Men reist liever naar de stad van de onafgewerkte, veel te kleine zeemeermin, naar de stad waar de Oresund richting groene tramstad Malmö duikt, dan dat men condooms uit hun eigen rivier vist.

We zijn waarlijk omgekochte doelmannen, die bepalen wat we doorlaten en wat niet, maar gelukkig is er nu en dan eens een Pfaff die zelfs een pisscheut van Felipe Melo binnenlaat. Achteraf gezien bleek het een wereldgoal.
Ik kijk alvast reikhalzend uit naar zijn opiniestuk. Hij zal goed slapen, de man van de vriendelijke hand op mijn schouder. Ik zie het al staan: 'Smet wil het vel van Huytebroeck', met zo'n fotootje van hemzelve met een likkend tongetje over zijn lippen.

donderdag 10 december 2009

Ook anorexia pornohit

Bij gebrek aan tijd, bij een te groot zelfbewustzijn, bij een te groot maatschappelijk welzijnsgevoel presenteer ik u...

Ook anorexia pornohit
Uitgemergelde meisjes lustobject op het internet




In de documentaire ‘liefde per kilo’ wordt het verhaal gedaan van mannen die kicken op zwaarlijvige vrouwen. Het ander uiterste bestaat echter ook: mannen die opgewonden raken door uitgemergelde lijfjes. Meer zelfs, op het internet bestaan er tal van sites met ‘anorexic porn’, porno met patiënten die lijden aan magerzucht.

Brussel - Porno verschijnt in vele vormen en het is dan ook gissen naar de reden waarom mensen specifiek op zoek gaan naar erotische beelden van magerzuchtpatiënten. Via internetforums of ‘pro-ana’-websites (websites die anorexia nervosa als een levenstijl beschouwen, niet als een ziekte) stuit je op de gekste motieven. Sommigen zijn gewoon op zoek naar ‘dunne’ meisjes en tikken ‘anorexic porn’ in om gerichter op zoek te gaan. Anderen houden ervan omdat de meisjes klein en jong lijken, en een nog extremere groep kickt erop dat de meisjes geen maandstonden hebben en dus ‘prepuberaal’ zijn. Een grootschalig onderzoek werd nog niet uitgevoerd, omdat het weinig gekend is. “En het taboe is ook te groot”, weten Marie-Josée Verhoeven en Els Verheyen van de Vereniging Anorexia Nervosa – Boulimia Nervosa, het AN-BN.

“Anorexia-porno
is een
te groot taboe”
Els Verheyen, AN-BN

Isabella Mori, een therapeute uit Vancouver, heeft wel een poging gedaan om gebruikers van dit soort porno in kaart te brengen. Zij startte vanuit een merkwaardige vaststelling. Wanneer ze anorexia googlede, kwam ze eerder op sekssites terecht dan webpagina’s die hulp bieden voor het probleem. Vanuit die
optiek startte ze een test op haar website, wetende dat mensen die de test op haar site afnamen eigenlijk op zoek waren naar ‘anorexic porn’.
De uitslagen geven dus een vertekend beeld. Toch kunnen we niet om de resultaten heen. Twee derde van de afnemers vond de meisjes op de foto’s sexy. Dun is dus sexy. Toch wilden ze zelf hun partner iets ‘voller’. Daarenboven is er de fascinatie voor rare vormen. Sommige afnemers vonden de beelden sexy, anderen wansmakelijk maar iedereen vond ze fascinerend. Mensen die op de zoekrobot google anorexia en naakt gecombineerd intikken, zoeken gewoon ‘iets anders’.
Een andere vaststelling was dat personen die de test afnamen, en dus op zoek gingen naar dit soort porno, vaak zelf aan magerzucht lijden. Deze patiënten zijn nieuwsgierig naar hoe ze hun ziekte of levenstijl seksueel kunnen vertalen. Mori stelde hierbij vast dat vele afnemers ‘pro-ana’ waren. Ze vinden dat de anorexia-nervosalijders op de beelden in totale controle zijn over hun lichaam en aan dat beeld spiegelen ze zich dus.
Els Verheyen verwerpt dit idee echter. “De patiënten met anorexia waar ik mee te maken krijg spiegelen zich niet aan mensen op sekssites, aangezien seks voor heel wat meisjes iets is waar ze totaal niet meer mee bezig zijn, enkel "eten" is nog belangrijk. Ongeveer de helft van deze meisjes heeft ook een onaangename seksuele ervaring gehad . Als ze zich al spiegelen aan vrouwen, dan zijn het vrouwen uit de modewereld en vrouwen uit de media en geen vrouwen op seks- of pornosites.”
Zeggen dat het internet vol staat met dergelijke sekssites is een halve leugen. Google zal u voldoende doorverwijzen, maar op grote en bekende videosites als youporn en redtube (youtube-varianten) valt er weinig te vinden. Daar moet je het doen met ‘broodmagere’ of dunne modellen. Erotische beelden van anorexia-nervosapatiënten lijken zelfs een taboe binnen de porno-industrie.
En toch staan op het internet erotische foto’s en filmpjes van uitgemergelde lijfjes en zowel mannen als vrouwen gaan ernaar op zoek. Voor er onderzoek kan gedaan worden naar de fetisjisten (mensen die er op kicken), de gebruikers of de nieuwsgierigen moet dit onderwerp uit de taboesfeer komen. Dat is niet zo vanzelfsprekend want de maatschappij is amper klaar om anorexia nervosa of porno te aanvaarden. Laat staan dat de massa klaar is voor 'anorexic porn'(SD)