"But a blog, unlike a diary, is instantly public. It transforms this most personal and retrospective of forms into a painfully public and immediate one." Het zijn gevleugelde woorden van één van 's werelds bekendste of toch zeker frequenste blogger, Andrew Sullivan. Even ervoor noemde hij een blog heel nauw verwant met een dagboek en durfde hij dat dagboek een historische bron te noemen. Even zuchten en dan...
Blog, een historische bron?
Laat me eerste even toe te zeggen wat ik denk over bloggen. Hierboven leest u dat een blog tot in het pijnlijke publiekelijk is. Ik durf te zeggen dat het niet zo pijnlijk is. In de veronderstelling te denken dat niemand dit leest werkt dit zelfs bevrijdend en ontlastend. Praten helpt, wel schrijven ook. Ik voel me hier een beetje een exhibisionist, zonder dat ik mijn kleren moet afdoen en de wereld verschuw met mijn bleke frêle lichaam. Als ik toch hoor dat iemand mijn blog leest of bekijkt voelt dat inderdaad een beetje pijnlijk aan, maar dat tikkeltje sadomasochisme bevalt me eigenlijk ook wel.
Sta me toe hier even alles en iedereen te veralgemenen. Waarom zou iemand bloggen? Ik zou zeggen: exhibitionisme en sadomasochisme. Kan dan een historische bron ontstaan uit een blog?
Waarom kijk ik als beginnend blogger rond op andere blogs? Noem het voyeurisme. Binnenkijken in iemand anders zijn woning, zelfs binnen in zijn hoofd. Iemand leren kennen zonder hem te leren kennen. Iemand ont(k)leden tot hij zich zo naakt voelt als hij zelf wil. Voyeurisme. Pervers
allemaal sekstermen, niet meteen een goede basis om de historische waarde van een blog aan te geven, en toch... seks is tussen u en mij, maar wat Andrew Sullivan doet, en velen met hem, dat is weer iets anders.
Zijn blogs zijn nog steeds egocentrisch maar ze bekijken de wereld. Ook wij doen dat maar we vinden onszelf belangrijker dan de wereld. We vinden onze schrijfsels belangrijker dan die van een andere en daarom kunnen onze blogs nooit een historische bron zijn.(?) Daarvoor worden we te graag vernederd en ontkleed. En zelfs dan kunnen we interessant genoeg zijn. We vormen allemaal een historisch subject! Iedereen geschiedenis!!!
Het wordt trouwens hoog tijd dat al die dinosaurussen achter hun bureau het internet als volwaardige bron gaan beschouwen. Zelfs wikipedia is een historische bron, en zelfs al staan er fouten op, dan nog is wiki een historische bron. Ook blogs kunnen een bron zijn. Misschien geen feitelijke bron maar wel een culturele bron. Gelukkig zijn we terechtgekomen in een eeuw waar cultuur en maatschappij ook worden onderzocht met de nodige serieux. Volgens mij kunnen al die vensters op de wereld dan niet zomaar worden genegeerd.
Blogs zijn meer dan een openlijke schandpaal. Zelfs de grootste rotzooi (te beginnen met de mijne) zijn van historisch belang. Iemand nog een thesisonderwerp nodig? de banalisering van twitter (me dunkt ook een blog) en blogs, en hun onmiskenbare historische waarde.
BTW: ik vind het enorm jammer dat dit bericht moest gepubliceerd worden en dat mijn post over Jelle Snottebelle nu maar op de tweede plaats komt te staan!
vrijdag 30 oktober 2009
woensdag 28 oktober 2009
Jelle Snottebelle
Zoals beloofd, iets voor de meisjes (en een beetje voor jongens ;) ;) )
Ik hoor ze het al zeggen met, zacht over haar ronde lippen, maar toch luid genoeg en net in het ritme. haar natuurlijke biotoop, de juiste kadance: “rechts één, à fond, Jean-Pierre, en dan handrem voor links vier”. Ik hoor hem al denken: “jij, mijn handrem, mmmijmer.” En wat verlang ik om haar te zien na de aankomst. Nog lichtjes nahijgend, misschien een beetje kreunend na de ondergane G-krachten. Haar make-up loopt in een traantje langs haar volle blozende wangen. En wanneer ze haar helm afdoet doet ze me denken aan Ursula Andress uit de eerste Bondfilm. Haar blonde haren zijn natte lokken geworden en toch ruiken ze nog naar de nieuwste Elsève Pantène Pro V-actif. Ze veegt haar zoet zweet af met haar lange vingers. Ze beven nog een beetje van de spanning en het stevig klemmen van haar notaboekje. Haar vingertjes mooi gelakt. Haar ogen stralen want ze kickt op snelheid en snelheid heeft ze gekregen in haar kleine vrouwenwagentje, met een ophanging die de keuring niet doorstaat. Ze likt nog even over haar lippen want ook daar parelt wat zoet zweet samen en dan slaat ze gefocust een blik op de tijd en lacht ze naar Jean-Pierre Vandewauwer en hij lacht terug. Een dikke besnorde Waal beeft ook wanneer hij haar de stempellijst door het venster teruggeeft. Ze gunt hem een milde glimlach maar deze is genoeg om de man van zijn veel te goedkope koemelk te brengen. 19 jaar, maar vrouwrijp. Jelle Van Dael: ‘Don’t be afraid, there is no need to worry!”
Het staat in schril contrast met die meid van een half uurtje ervoor. Melissa Debackere, nog steeds in strijd komt aan de finish van Villers-Le-Temple en geeft weinig reden tot lachen. Ze is net op een kleine minuut gereden van Freddy Loix. Haar bruine haar hangt vettig te wezen voor haar ogen. Ze riekt naar benzine en olie, een geurtje join de culasse. En onder haar korte vingernagels hangt caoutchouc, vuile zwarte klodder. Ze strijdt en houdt het kampioenschap spannend maar wil iemand het meisje eens zeggen dat een wit XL-hemd haar minder goed af gaat. Een lach ontbreekt. Haar bevallige co Lara Vanneste is er niet bij om het plaatje nog enigszins goed te maken,…
Geen zorgen, meneer Marain. Ik durf wedden dat we wel met de klas een potje kunnen aanleggen om de boete te betalen. ;)
ff ter verduidelijking: Jelle Van Dael (die jitte prente van Lasgo) start in de Condrozrally aan de zijde van Jean-Pierre Vandewauwer in Fiat Abarth 500.
Ik hoor ze het al zeggen met, zacht over haar ronde lippen, maar toch luid genoeg en net in het ritme. haar natuurlijke biotoop, de juiste kadance: “rechts één, à fond, Jean-Pierre, en dan handrem voor links vier”. Ik hoor hem al denken: “jij, mijn handrem, mmmijmer.” En wat verlang ik om haar te zien na de aankomst. Nog lichtjes nahijgend, misschien een beetje kreunend na de ondergane G-krachten. Haar make-up loopt in een traantje langs haar volle blozende wangen. En wanneer ze haar helm afdoet doet ze me denken aan Ursula Andress uit de eerste Bondfilm. Haar blonde haren zijn natte lokken geworden en toch ruiken ze nog naar de nieuwste Elsève Pantène Pro V-actif. Ze veegt haar zoet zweet af met haar lange vingers. Ze beven nog een beetje van de spanning en het stevig klemmen van haar notaboekje. Haar vingertjes mooi gelakt. Haar ogen stralen want ze kickt op snelheid en snelheid heeft ze gekregen in haar kleine vrouwenwagentje, met een ophanging die de keuring niet doorstaat. Ze likt nog even over haar lippen want ook daar parelt wat zoet zweet samen en dan slaat ze gefocust een blik op de tijd en lacht ze naar Jean-Pierre Vandewauwer en hij lacht terug. Een dikke besnorde Waal beeft ook wanneer hij haar de stempellijst door het venster teruggeeft. Ze gunt hem een milde glimlach maar deze is genoeg om de man van zijn veel te goedkope koemelk te brengen. 19 jaar, maar vrouwrijp. Jelle Van Dael: ‘Don’t be afraid, there is no need to worry!”
Het staat in schril contrast met die meid van een half uurtje ervoor. Melissa Debackere, nog steeds in strijd komt aan de finish van Villers-Le-Temple en geeft weinig reden tot lachen. Ze is net op een kleine minuut gereden van Freddy Loix. Haar bruine haar hangt vettig te wezen voor haar ogen. Ze riekt naar benzine en olie, een geurtje join de culasse. En onder haar korte vingernagels hangt caoutchouc, vuile zwarte klodder. Ze strijdt en houdt het kampioenschap spannend maar wil iemand het meisje eens zeggen dat een wit XL-hemd haar minder goed af gaat. Een lach ontbreekt. Haar bevallige co Lara Vanneste is er niet bij om het plaatje nog enigszins goed te maken,…
Geen zorgen, meneer Marain. Ik durf wedden dat we wel met de klas een potje kunnen aanleggen om de boete te betalen. ;)
ff ter verduidelijking: Jelle Van Dael (die jitte prente van Lasgo) start in de Condrozrally aan de zijde van Jean-Pierre Vandewauwer in Fiat Abarth 500.
vrijdag 23 oktober 2009
leute
kben nu olik al een poar weken margi bezig en kzin echt wel tcliché van ne vint gekom met ol minnen arten muziek en otoos, en te dikkes mo da da uit minne mond komt mo kgoat nog een bitje erger moakn! Kgoa der vworn zorgn daj nwois mji me mie go wiln klapn omdat er echt over ant goan ben met min margifasen. Kgoa ne kji listje geven wuk daj keunt verwachten van vocabulair oej mè mie meegoat naar de rally
jist goa we na de tente en 't park ferméé voe oes koarte (dit is het rallycentrum, met het gesloten wagenpark en waar ons ticket gaan kopen)
Ton goan we na den etappe (ofte KP van klassementsproef)
we ken goan kikn na ne hoaksn of ne woaier (een haarspeldbocht of een flauwe bocht)
tè te zien wuk daj wilt ziene.
oei ze wil zien pullen, é planché, vulle noote zien geven, (gas geven, het gaspedaal indrukken) ton ziej beter in ne woajer. Me een bitje chance snien (bocht aansnijden, couperen) ze nog een bitje en kommet gletsig en sljirrig (glad) ip de boane. azwo vettig van de vuligeid (het vuil).
In een hoaksn ei mjir keure dat ze ne kji an de manette leurn, ge kent da wel, ne kji zot doene met den anfring (handrem, frein à main). Ze zoen eunder ton wel durvn skjif smittn en vantweisn goan (schuin / dwars gooien en de baan dwarsen, schuin over de weg gaan / driften). Da e wel nog leutig! surtout o ze rondgoan of zuk iet.
Om eens te zien en vooral te horen hoe het dan in de auto vergaat in het West-Vlaams verwijs ik jullie gaarne door:
">
En gasten. Ik beloof het. Volgende keer maak ik iets goed, en misschien steek ik er wel iets bij voor de meisjes want ik ben verre van de macho die ik hier lijk te zijn.
't is genoeg geweest! Vanaf nu ga ik weer beginnen denken aan mijn imago!
kusjes sandro
jist goa we na de tente en 't park ferméé voe oes koarte (dit is het rallycentrum, met het gesloten wagenpark en waar ons ticket gaan kopen)
Ton goan we na den etappe (ofte KP van klassementsproef)
we ken goan kikn na ne hoaksn of ne woaier (een haarspeldbocht of een flauwe bocht)
tè te zien wuk daj wilt ziene.
oei ze wil zien pullen, é planché, vulle noote zien geven, (gas geven, het gaspedaal indrukken) ton ziej beter in ne woajer. Me een bitje chance snien (bocht aansnijden, couperen) ze nog een bitje en kommet gletsig en sljirrig (glad) ip de boane. azwo vettig van de vuligeid (het vuil).
In een hoaksn ei mjir keure dat ze ne kji an de manette leurn, ge kent da wel, ne kji zot doene met den anfring (handrem, frein à main). Ze zoen eunder ton wel durvn skjif smittn en vantweisn goan (schuin / dwars gooien en de baan dwarsen, schuin over de weg gaan / driften). Da e wel nog leutig! surtout o ze rondgoan of zuk iet.
Om eens te zien en vooral te horen hoe het dan in de auto vergaat in het West-Vlaams verwijs ik jullie gaarne door:
">
En gasten. Ik beloof het. Volgende keer maak ik iets goed, en misschien steek ik er wel iets bij voor de meisjes want ik ben verre van de macho die ik hier lijk te zijn.
't is genoeg geweest! Vanaf nu ga ik weer beginnen denken aan mijn imago!
kusjes sandro
Hyena of Kat
(bron foto: eigen beheer)
Onlangs heb ik hard moeten lachen met ene Jeremy Clarckson en Richard Hammond. Normaal zijn de teksten zo uitgediept en voorbereid, en zie je de grappen al komen van mijlenver. Maar toen begonnen de twee kemphanen een discussie over een hyena en een kat. Een hyena zou voorwielaangedreven zijn...Daarom dat hij vaak domweg uitschuift en met zijn kop tegen de knoken van een halfopgevreten buffel vliegt. Een kat zou achterwielaangedreven zijn... Daarom dat zijn kont van links naar rechts zwiert over moeders pas geboende vloer, uitschuivend maar meestal gecontroleerd. Wat kies je? Dom of slim? Ik denk trouwens dat de kat zelf er ook plezier aan beleefd.
In de jaren '70 en begin de jaren '80 domineerden de RWD's (rearwheeldrive - achterwielaangedreven). Het was de tijd van de stratossen, de escorten, de ascona's, de porsche's. Het was de tijd van de grote helden. Een tijd van zwoegen en werken achter het stuur, maar steeds met een sigaret in de mond. Bouwvakkers waren het, met hun halve pothelmen en hun handschoentjes.
In de jaren tachtig kwam de 4WD (vierwielaandrijving) en was het tijdperk van RWD's finaal uitgezongen. Het bruuske geslinger maakte plaats gecontroleerde powerdrifts die de grootste aap uit zijn mouw kan toveren, zeker nu, met alle electronica en differentiëlen en knoppekes en lampekes.
Even leek het nog erger te gaan worden toen midden de jaren negentig citroën en peugeot twee kleine bommetjes maakten. De Franse FWD's (frontwheeldrive - voorwielaandrijving) konden het vuur aan de schenen leggen van de 4WD's en vernederden alle nostalgische RWD's. Hoewel er uitzonderingen zijn, konden we adieu zeggen aan het spektakel. Het werd een tijd van domme hyena's, van domme uitschuivers in volledig onderstuur (wanneer een auto op de neus wegschuift).
Maar, dit weekend ging mijn hartje iets sneller bonzen. Paul Lietaer (de man is hier al gepasseerd) won de TBR rally in zijn historic Escort MKII. Hij hield de moderne mitsubishi's (4WD) en de krachtige clio's ed (FWD) achter zich. Het rijk was weer heel even aan de katten. En het publiek smulde. Er kwamen prachtige foto's en filmpjes online en er klonk weer heimwee en nostalgie in de stem van het volk.
Dit weekend (vandaag al) strijden Sebastien Loeb (citroën C4) en Mikko Hirvonen (ford focus) om de wereldtitel in hun moderne matchboxen. De rest rijdt gewoon mee en kan alleen maar aanschouwen hoe de 2 de rest in de vernieling rijden. Geld is het enige wat telt in het moderne WRC, en wat blijkt,...je krijgt een aantal saaie seizoenen, wanhopige maatregelen en een doodbloedend kampioenschap. Zie ze rijden in hun koekedozen.
Geef me dan maar liever een goedkoop katje waarmee je de hyena's nog eens op hun donder kan geven!
dinsdag 20 oktober 2009
Een geschiedenis van het vuur
Het is zover. Het heeft gelukkig langer geduurd dan we vooreerst hadden gedacht, maar de Formule 1 kent zijn nieuwe wereldkampioen. Kampioen voor één schamele euro. Dat is het bedrag dat Ross Brawn betaalde voor het gestopte Honda-team. Rubinho Barrichello, de ouderdomsdeken en Jenson Button, bijna de eeuwige loser, vonden beiden onderdak bij het tactische meesterbrein. Virgin deed ook nog een duit in het zakje en stuurde maagdelijke witte auto's de baan op. Geholpen door het vele werk van Honda in 2008 werd de Brawn GP in zijn 'maidenyear' kampioen. Jenson Button, de flamboyanste grijze muis uit het pak pakte de rijderstitel.
Door dit opwindende feit zullen er een paar zaken zijn die in het niets zullen verdwijnen, al zal één man, behalve Button, zich de race nog heel zijn leven herinneren. Misschien geeft het wel de doorslag om over te stappen naar de rallysport. Kimi Raikkonen kreeg het opeens wel heel erg warm.
">
In deze sport waar alles tot in de details is geregeld lijkt men één probleem niet te kunnen verhelpen. De brandstofslang blijft voor problemen zorgen en is de oorzaak van heel wat hete vuurtjes. Herinnert u zich deze nog?
">
Ook hier bleef de slang zitten maar gelukkig was er geen vonkje in de buurt om de boel in lichterlaaie te zetten. Massa verloor er zijn wereldtitel. Het ongeval zal evenwel de geschiedenisboeken niet bereiken omdat er nog wat anders gebeurde die avond in Singapore:'Crashgate'. Eigenlijk was het ook niet echt spectaculair. Wij willen vlammen zien. Wat dacht u van deze. Getekend Jos 'The Boss' Verstappen in Hockenheim.
">
Toen werd de F1 echt opgeschrikt en besloot men er wat aan te doen, maar het probleem was niet nieuw. Eddie Irvine kreeg het in Spa in 1995 ook eens knap warm.
">
Allemaal niet zo erg toch? Het gebeurt in de pits. Er zijn brandblussers overal voor handen, maar wat als het gebeurt tegen 300km/u, na een klapper van jewelste? Dit is Gerhard Berger in Italië (1989).
">
We hadden het al over Lauda. Hij is het meest bekende slachtoffer van een brand in de F1.
Vuur is echter van alle tijden. Dit is een fragment uit 1970 waarin onze Jacky Ickx is betrokken. Het zou Ickx tekenen voor de rest van zijn leven. Ickx geraakte maar niet uit de auto en tot overmaat van ramp was hij niet de enige die vuur vatte.
17 dagen later was Ickx al opnieuw aan het racen. In datzelfde seizoen kwam Jochen Rindt om het leven in een crash. Rindt was leider in het kampioenschap en Ickx kon zo de titel van hem overnemen. Ickx won nog twee grote prijzen maar de wereldtitel ging postuum naar Rindt, jamais vue. Jacky was blij dat hij de titel niet won!
">
Enkele jaren later (in 1985) werd Jackie Ickx op de Raidillon in Spa-Francorchamps aangereden door Stefan Bellof. Ickx vloog achterwaarts de bandenmuur in maar Bellof crashte frontaal en vloog in brand. Ickx spurtte naar Bellof toe maar de Duitser liet het leven. Hoewel Ickx geen schuld trof, besloot 'mister Le Mans' te kappen met de autosport.
">
Er moet dringend wat gedaan worden aan het vuur. Stel dat Kimi zijn 'cool' verliest en inrijdt op de pitcrew. Stel dat een wagen ontploft,...Vuur heeft al voor menig slachtoffer gezorgd dus laat ons hopen dat er naast de vele aandacht voor de nieuwbakken kampioen, ook wat aandacht komt voor het eeuwige probleem.
Door dit opwindende feit zullen er een paar zaken zijn die in het niets zullen verdwijnen, al zal één man, behalve Button, zich de race nog heel zijn leven herinneren. Misschien geeft het wel de doorslag om over te stappen naar de rallysport. Kimi Raikkonen kreeg het opeens wel heel erg warm.
">
In deze sport waar alles tot in de details is geregeld lijkt men één probleem niet te kunnen verhelpen. De brandstofslang blijft voor problemen zorgen en is de oorzaak van heel wat hete vuurtjes. Herinnert u zich deze nog?
">
Ook hier bleef de slang zitten maar gelukkig was er geen vonkje in de buurt om de boel in lichterlaaie te zetten. Massa verloor er zijn wereldtitel. Het ongeval zal evenwel de geschiedenisboeken niet bereiken omdat er nog wat anders gebeurde die avond in Singapore:'Crashgate'. Eigenlijk was het ook niet echt spectaculair. Wij willen vlammen zien. Wat dacht u van deze. Getekend Jos 'The Boss' Verstappen in Hockenheim.
">
Toen werd de F1 echt opgeschrikt en besloot men er wat aan te doen, maar het probleem was niet nieuw. Eddie Irvine kreeg het in Spa in 1995 ook eens knap warm.
">
Allemaal niet zo erg toch? Het gebeurt in de pits. Er zijn brandblussers overal voor handen, maar wat als het gebeurt tegen 300km/u, na een klapper van jewelste? Dit is Gerhard Berger in Italië (1989).
">
We hadden het al over Lauda. Hij is het meest bekende slachtoffer van een brand in de F1.
Vuur is echter van alle tijden. Dit is een fragment uit 1970 waarin onze Jacky Ickx is betrokken. Het zou Ickx tekenen voor de rest van zijn leven. Ickx geraakte maar niet uit de auto en tot overmaat van ramp was hij niet de enige die vuur vatte.
17 dagen later was Ickx al opnieuw aan het racen. In datzelfde seizoen kwam Jochen Rindt om het leven in een crash. Rindt was leider in het kampioenschap en Ickx kon zo de titel van hem overnemen. Ickx won nog twee grote prijzen maar de wereldtitel ging postuum naar Rindt, jamais vue. Jacky was blij dat hij de titel niet won!
">
Enkele jaren later (in 1985) werd Jackie Ickx op de Raidillon in Spa-Francorchamps aangereden door Stefan Bellof. Ickx vloog achterwaarts de bandenmuur in maar Bellof crashte frontaal en vloog in brand. Ickx spurtte naar Bellof toe maar de Duitser liet het leven. Hoewel Ickx geen schuld trof, besloot 'mister Le Mans' te kappen met de autosport.
">
Er moet dringend wat gedaan worden aan het vuur. Stel dat Kimi zijn 'cool' verliest en inrijdt op de pitcrew. Stel dat een wagen ontploft,...Vuur heeft al voor menig slachtoffer gezorgd dus laat ons hopen dat er naast de vele aandacht voor de nieuwbakken kampioen, ook wat aandacht komt voor het eeuwige probleem.
maandag 19 oktober 2009
AB Inbev
Heb je soms ook het gevoel dat alles zo een beetje tegensteekt? Je begint dan te zoeken naar een escapisme waarmee je toch geen bevredigend gevoel kan bereiken. Ik heb het wel vaker en mijn drang naar de vlucht is dan ook vaak enorm groot maar ik heb de ballen niet om echt weg te vluchten. Echt weg is niet even naar uw buurgemeente rijden of kijken naar 'hole in the wall' (al is de mens die daar naar kijkt ook wel echt weg). Echt weg is impulsief beslissen om naar Mexico te gaan of onbesuisd beslissen een roadtrip richting Praag aan te vatten. Echt weg kan ook leiden naar overmatig drug- of alcoholmisbruik, maar gelukkig heb ik daar een surrogaat voor. Muziek is mijn vervanger. Eerder een placebo want het duurt maar tot de naald blijft hangen ergens op een drietal centimeter van het middelpunt. En dan is het terug naar af.
Inmiddels heeft u al (eigenlijk verwacht ik dat heel weinig mensen dit lezen - Hey Fredje, ik zwaai naar u!) enkele argumenten gelezen waarom ik me niet inlaat met coca-cola muziek. Ook een simpel pintje gaat soms al snel vervelen en dan is het maar zoeken naar iets steviger. Westmalle, Westvleteren, La Chouffe,... Bittere progrock dat soms moeilijk te slikken is, maar het is escapisme. Er is trouwens niets mis met een goede Leffe, weg van het klef gezwets, nog net de underground niet bereikt.
Zo vond ik het enorm jammer dat ik niet heb kunnen nippen van The Pixies deze week. Zachter dan Guiness, maar toch een beetje meer brak in vergelijking met een Rodenbach (en dat vind ik al behoorlijk zuur). Het moet trouwens eens gedaan zijn met dit kinderlijk gezwets. Opgebeld worden en alleen een hoop gegiechel en geruis horen is nog een kwaaltje van het GSM-tijdperk en getuigt niet van maturiteit. Ja, jij was er bij en ik niet, so what.
Dan maar toch terug naar de Leffe. Zaterdag ben ik naar progressive nation geweest. Aanvankelijk ging ik niet gaan maar plots kwam een kaartje vrij en besloot ik om toch mee te rijden naar Vorst. Op het programma: Unexpect die zijn naam volledig waarmaakte, Bigelf die nooit verder geraakt was dan Iron Butterfly, Opeth die duidelijk nog wat stond te beven na hun aanrijding met een spookrijder op Belgische wegen en de moeder der moderne prog, Dream Theater.
Omdat ik niet wil vervallen in een platte recensie hou ik het vrij kort. Dream Theater heeft zijn gistwaarde terug opgetrokken. Die avond geen pintjes, geen Leffe maar wel Blauwe Chimay! Ga daarom nog niet de nieuwe CD halen, maar zet in u in uw zetel, neem een glas wijn en onderwerp images and words, metropolis pt. 2 en train of thought aan een luisterbeurt!
Inmiddels heeft u al (eigenlijk verwacht ik dat heel weinig mensen dit lezen - Hey Fredje, ik zwaai naar u!) enkele argumenten gelezen waarom ik me niet inlaat met coca-cola muziek. Ook een simpel pintje gaat soms al snel vervelen en dan is het maar zoeken naar iets steviger. Westmalle, Westvleteren, La Chouffe,... Bittere progrock dat soms moeilijk te slikken is, maar het is escapisme. Er is trouwens niets mis met een goede Leffe, weg van het klef gezwets, nog net de underground niet bereikt.
Zo vond ik het enorm jammer dat ik niet heb kunnen nippen van The Pixies deze week. Zachter dan Guiness, maar toch een beetje meer brak in vergelijking met een Rodenbach (en dat vind ik al behoorlijk zuur). Het moet trouwens eens gedaan zijn met dit kinderlijk gezwets. Opgebeld worden en alleen een hoop gegiechel en geruis horen is nog een kwaaltje van het GSM-tijdperk en getuigt niet van maturiteit. Ja, jij was er bij en ik niet, so what.
Dan maar toch terug naar de Leffe. Zaterdag ben ik naar progressive nation geweest. Aanvankelijk ging ik niet gaan maar plots kwam een kaartje vrij en besloot ik om toch mee te rijden naar Vorst. Op het programma: Unexpect die zijn naam volledig waarmaakte, Bigelf die nooit verder geraakt was dan Iron Butterfly, Opeth die duidelijk nog wat stond te beven na hun aanrijding met een spookrijder op Belgische wegen en de moeder der moderne prog, Dream Theater.
Omdat ik niet wil vervallen in een platte recensie hou ik het vrij kort. Dream Theater heeft zijn gistwaarde terug opgetrokken. Die avond geen pintjes, geen Leffe maar wel Blauwe Chimay! Ga daarom nog niet de nieuwe CD halen, maar zet in u in uw zetel, neem een glas wijn en onderwerp images and words, metropolis pt. 2 en train of thought aan een luisterbeurt!
dinsdag 13 oktober 2009
God
Menig weddenschap heb ik aan jouw verloren, maar de hoop die ik koesterde was onuitputtelijk. Je liet uw Vlaamsche en Waalsche volk dromen! Je bracht ze in vervoering. We waren al zo gelukkig met uw prestaties dit jaar als in uw glorieperiode, maakt niet uit of je tegenstanders Michele Bartoli of Geert Omloop heten.
Wat hebben ze u toch ontnomen?! Een kans om Belgisch Kampioen tijdrijden te worden, een waardig bestaan, uw vrouw en kinderen maar uw eergevoel hebben ze u nooit afgepakt. Trotse vaandeldrager van een Gouden Generatie. Een titel die je fier droeg tot vandaag. Vandaag ben je "the next dead hero!".
Frankieboy! De Adelaar van Ploegsteert! Wie zal nu de Ronde Van Vlaanderen moeten winnen? Wie zal er nu L-B-L moeten kleuren? Wie zal er nu panache en dash ten toon moeten spreiden op de Muur van Huy? Wie zal er ons nu in vervoering moet brengen, ons doen dromen, ons doen hopen!?
(bron foto: Footh)
*dit is volledig buiten de lijnen, maar Frank was een held voor mij!
maandag 12 oktober 2009
300
Nee. Ik ga het niet hebben over de homo-erotische film die gebaseerd is op de Marvel-comics. Ja, we waren onder de indruk van torso's, de kadrages, de special effects en het verhaal maar we zijn daarover uitgepraat. Dankzij Inglorious Bastards en binnenkort Sin City 2 zal 300 stilaan zijn weg moeten zoeken in de geschiedenisboeken.
Ik wil het even hebben over mijn 300. Een machtig legertje dat bij wijlen ook een troep kan wegblazen. Anderzijds kan het ook een heel lieftallig leger zijn waar men (AAArrrrggh -het 'M'-woord) zich rustig kan bij neervleien en waar men hun oor kan te luister leggen. Dit weekend bereikte ik de kaap van de 300 cd's in mijn collectie. Dat ik 'al' aan 300 zit (eigenlijk nog maar aan 300, want ik had liefst al aan 3000 gezeten) heb ik voor een stuk te danken aan studio brussel. Vorig jaar won ik 2000 flappen waarmee ik storm kon houden bij mijn favoriete platenboer. Leuk om eens onbeschaamd dingen uit te proberen en leuk om eens alle budgettaire twijfels plaats te laten maken door een uurtje grotesk meegraaien van alles wat ik goed vind en minder goed vind (denk aan MGMT-dingen).
Amper twee minuten in mijn groene polo (de MGMT onder de auto's) begon ik snel de prijsjes af te pilkeren en de plastic af te scheuren om zo snel mogelijk het groene onding te vullen met melodietjes en drumpartijtjes. Oja, eerst even lekker meezingen: "and the sparkle in her eyes, keeps me alive!", vlug een andere cd "Wie danst er nog,...Wie danst er nog?", en hop, "When somethings broke, I wanna put a bit of fixin in it,...try to get it back again". Je zou dan denken dat, eens je thuis komt vlug eens alles goed wil beluisteren en aan een scherp oordeel onderwerpen (nu, die nieuwe Pearl Jam rockt dus veel scherps kan ik niet kwijt), maar niet dus...
Tarkus, daar had ik zin in. Ik wou luisteren naar iets waarvan je weet dat het toch niet meer beter kan gedaan worden. Er zijn nog wel een paar albums die ik in dat rijtje kan opnoemen (zie 'in den beginne...' --> nursery cryme van Genesis) maar dat zal voor de volgende keer zijn! Ik hoorde onlangs de nieuwe cd van Rush en gisteren kocht ik ook de nieuwe DreamTheater en sorry maar ... verbeteren doen die mannen toch niet meer! Tarkus dus!
Er was nog een reden waarom ik wou luisteren naar het album van Emerson, Lake and Palmer. De grijze donkere lucht van dezer dagen maken me licht nostalgisch, en Tarkus roept die nostalgie toch een beetje op. Ooit maakte ik een werkje over de Grote Russische 5, je weet wel, het illuster lijstje van Russische componisten waar onder andere Rimsky-Korsakov ook deel van uit maakte. ELP herwerkte ooit 'pictures at an exhibition' van Mussorgsky, nog altijd een impressionant bombastisch avant-garde stuk! Dus het doet me terugdenken aan mijn oude schoolleven. Ik blijf versteld staan van een grootmeester.
Maar Tarkus, dat is pas echt nostalgie. Mijn vader had een uitgebreide LP-collectie en ik weet nog dat ik stiekem ging zoeken bij de E, op zoek naar de plaat met dat gekke beest en die psychedelische kleuren op. Soms nam mijn vader mij op zijn schoot en las hij het binnenwerk voor als een vreemd sprookje. "Kijk jongen, in deze vulkaan lag een ei. Het werd gebroed door giftige gassen en kolkende lava. Uit het ei werd Tarkus geboren. Hij ging op weg en toonde zich de sterkste in deze rare jungle vol bizarre wezens. Hij was sterker dan de vogels en sterker dan een Loewe-strijkijzer met poten. Tot plots,...Voor hem stond een slinkse sfinks die hem pakte op zijn enige zwakke plek, zijn oog! Tarkus sterft en drijft af." Het enige sprookje dat ik kende dat slecht eindigde, tragisch. De muziek was de perfecte soundtrack voor het verhaal, uiteraard. Jaren later ben ik echt beginnen luisteren, mijmerend over Tarkus. Waarom was je niet wat slimmer of sneller! Waarom was je niet een beetje meer zoals jouw scheppers, een beetje meer geniaal, een beetje meer technisch onderlegd, een beetje rapper en alerter?
![]()
Ik wil het even hebben over mijn 300. Een machtig legertje dat bij wijlen ook een troep kan wegblazen. Anderzijds kan het ook een heel lieftallig leger zijn waar men (AAArrrrggh -het 'M'-woord) zich rustig kan bij neervleien en waar men hun oor kan te luister leggen. Dit weekend bereikte ik de kaap van de 300 cd's in mijn collectie. Dat ik 'al' aan 300 zit (eigenlijk nog maar aan 300, want ik had liefst al aan 3000 gezeten) heb ik voor een stuk te danken aan studio brussel. Vorig jaar won ik 2000 flappen waarmee ik storm kon houden bij mijn favoriete platenboer. Leuk om eens onbeschaamd dingen uit te proberen en leuk om eens alle budgettaire twijfels plaats te laten maken door een uurtje grotesk meegraaien van alles wat ik goed vind en minder goed vind (denk aan MGMT-dingen).
Amper twee minuten in mijn groene polo (de MGMT onder de auto's) begon ik snel de prijsjes af te pilkeren en de plastic af te scheuren om zo snel mogelijk het groene onding te vullen met melodietjes en drumpartijtjes. Oja, eerst even lekker meezingen: "and the sparkle in her eyes, keeps me alive!", vlug een andere cd "Wie danst er nog,...Wie danst er nog?", en hop, "When somethings broke, I wanna put a bit of fixin in it,...try to get it back again". Je zou dan denken dat, eens je thuis komt vlug eens alles goed wil beluisteren en aan een scherp oordeel onderwerpen (nu, die nieuwe Pearl Jam rockt dus veel scherps kan ik niet kwijt), maar niet dus...
Tarkus, daar had ik zin in. Ik wou luisteren naar iets waarvan je weet dat het toch niet meer beter kan gedaan worden. Er zijn nog wel een paar albums die ik in dat rijtje kan opnoemen (zie 'in den beginne...' --> nursery cryme van Genesis) maar dat zal voor de volgende keer zijn! Ik hoorde onlangs de nieuwe cd van Rush en gisteren kocht ik ook de nieuwe DreamTheater en sorry maar ... verbeteren doen die mannen toch niet meer! Tarkus dus!
Er was nog een reden waarom ik wou luisteren naar het album van Emerson, Lake and Palmer. De grijze donkere lucht van dezer dagen maken me licht nostalgisch, en Tarkus roept die nostalgie toch een beetje op. Ooit maakte ik een werkje over de Grote Russische 5, je weet wel, het illuster lijstje van Russische componisten waar onder andere Rimsky-Korsakov ook deel van uit maakte. ELP herwerkte ooit 'pictures at an exhibition' van Mussorgsky, nog altijd een impressionant bombastisch avant-garde stuk! Dus het doet me terugdenken aan mijn oude schoolleven. Ik blijf versteld staan van een grootmeester.
Maar Tarkus, dat is pas echt nostalgie. Mijn vader had een uitgebreide LP-collectie en ik weet nog dat ik stiekem ging zoeken bij de E, op zoek naar de plaat met dat gekke beest en die psychedelische kleuren op. Soms nam mijn vader mij op zijn schoot en las hij het binnenwerk voor als een vreemd sprookje. "Kijk jongen, in deze vulkaan lag een ei. Het werd gebroed door giftige gassen en kolkende lava. Uit het ei werd Tarkus geboren. Hij ging op weg en toonde zich de sterkste in deze rare jungle vol bizarre wezens. Hij was sterker dan de vogels en sterker dan een Loewe-strijkijzer met poten. Tot plots,...Voor hem stond een slinkse sfinks die hem pakte op zijn enige zwakke plek, zijn oog! Tarkus sterft en drijft af." Het enige sprookje dat ik kende dat slecht eindigde, tragisch. De muziek was de perfecte soundtrack voor het verhaal, uiteraard. Jaren later ben ik echt beginnen luisteren, mijmerend over Tarkus. Waarom was je niet wat slimmer of sneller! Waarom was je niet een beetje meer zoals jouw scheppers, een beetje meer geniaal, een beetje meer technisch onderlegd, een beetje rapper en alerter?
300 cd's en eigenlijk doen er 280 niet toe. Tarkus, dat was film, theater, literatuur,... waar is dat verloren gegaan? nee, Jackie Cane is geen film, en zeker amper literatuur. Tarkus, dat was Dostojevski! Jackie Cane is Pieter Aspe! Ach, lief monster, lieve scheppers,...
Ben ik al een aanzet geweest om youtube te gaan doorlopen!? Tarkus - ELP, nu!!!
vrijdag 9 oktober 2009
't Is nog altijd leuk in de F1
Ik vind dit totaal geen verbetering voor de F1. In tegenstelling tot jullie blogger Gert, een blog waar ik steeds naar uitkijk, heb ik zo mijn bedenkingen. Dit kampioenschap is nog altijd een regelmatigheidscriterium voor de meest consistente piloot. Als je de gedachtegang van Gert volgt kan men evengoed één race rijden waardoor een piloot het jaar erop een speciaal kleurtje mag dragen op zijn bolide, zoals pakweg in het wielrennen (misschien gaat de vergelijking niet op maar als mr. Vermersch F1 mag vergelijken met tennis mag ik dat ook met wielrennen!) Gert denkt dat er spektakel zal te zien zijn, zelfs tussen ploegmaats,...Ik denk dat het omgekeerde waar zal zijn. Wat als Raikkonen de eerste twee GP's wint en in de derde GP op kop rijdt, met pakweg een veel snellere massa achter hem, denkt u dan Ferrari een clash/crash zal toestaan? Ook de vergelijking met het tennis begrijp ik totaal niet? wie het sterkst is aan het eind wint, punt! Wie in dit nieuwe, totaal gewijzigd seizoen goed uit de startblokken schiet kan na vijf wedstrijden al dicht bij de titel komen te staan. En nee, niemand twijfelde eraan dat Schumacher geen kampioen zou worden na 7 GP's, maar mathematisch gezien was het nog altijd mogelijk! en by the way, sinds hij weg is uit de F1 is deze sport nog geen enkel seizoen saai geweest, integendeel! Wat me ook enorm stoort is het feit dat deze maatregelen pas nu komen. Veel te laat natuurlijk! Zoals algemeen geweten oefent Ferrari geweldig veel druk uit op het circus. Ik stel me dan ook de vraag, na de goede tests van Ferrari en de zwakke van McLaren of dit geen maatregel is in het voordeel van de Scuderia. En zo kan ik nog even doorgaan, maar het is niet mijn bedoeling hier een eigen blog of een artikel te maken! Ik hoop enkel voor Gert en voor alle supporters dat ze geen exuberante bedragen zullen betalen in Franchorchamps terwijl de kampioen al gekend is, ook al volgt een piloot op amper een paar punten van de dan al gekende kampioen van 2009. En als slotbedenking... Stel dat we dit in het WRC doorvoeren, of IRC. Loeb kampioen na de helft van het seizoen, en Freddy Loix nu al op achtervolgen aangewezen terwijl hij op punten aan de leiding staat!
sandro delaere op 19 maart 2009 om 15:54
Dit schreef ik als reactie op de blog van Gert Vermersch toen hij het medaillesysteem verdedigde!
Mijn glazen bol (niet mijn Duvelglas) stond blijkbaar op scherp! De F1 is nog altijd spannend dit jaar, dankzij het niet invoeren van de medailles! En mijn revelatie, een team die goed uit de startblokken schiet, kwam er ook!
sandro delaere op 19 maart 2009 om 15:54
Dit schreef ik als reactie op de blog van Gert Vermersch toen hij het medaillesysteem verdedigde!
Mijn glazen bol (niet mijn Duvelglas) stond blijkbaar op scherp! De F1 is nog altijd spannend dit jaar, dankzij het niet invoeren van de medailles! En mijn revelatie, een team die goed uit de startblokken schiet, kwam er ook!
Andy
Omdat ook ik er eens helemaal naast mag zitten. En toch. Les Rita Mitsouko (zie dus in de link) is helemaal niet zo fout als het lijkt. Er is heel wat fout in Frankrijk maar of we dit mogen 'taggen' onder de noemer fout is maar de vraag. Deze band is toch wel een mijlpaal in de Franse muziekgeschiedenis. Ooit werd één van hun clips zelfs door MTV bekroond met 'videoclip van het jaar'. Op één van hun cd's hebben ze zelfs een duet staan met ene Iggy Pop, u weet wel, DE blote bast en DE bouwvakkersspleet van de laatste vier decennia. Nee, Les Rita is geen marginale one-hit-wonder maar een band die vele bands zou beïnvloeden.
Ik heb overigens wel iets met rare Franse muziek, niet dat ik er veel van ken. Idem met funk. Het is allemaal begonnen toen ik verder raakte dan Je t'aime moi non plus van Gainsbourg. Sea Sex and Sun veranderde mijn kijk op Gainsbourg en op Franse muziek. Mijn beeld veranderde helemaal toen ik Gett off van Prince en straight up van Paula Abdul hoorde. De link met Frankrijk ligt iets verder bij de laatste twee maar plots begon ik iets te snappen van funk, wat me ten goede kwam. En toen kwam alles samen toen ik Andy hoorde, van Les Rita Mitsouko.
woensdag 7 oktober 2009
In den beginne ...
Het wordt tijd voor een streepje muziek. De uitslagen van de rally's van dit weekend zijn gegeven en het is dus hoog tijd voor een portie rock van een oude zwartzak.
Gisteren viel ik in slaap met een klassieker. Niet enkel een klassieker in de progrock, maar eigenlijk een klassieker tout court. Zelfs een klassieker in de popmuziek. Er waren dagen dat progrock vrij mainstream was. Moby Dick van Zeppelin, L., overstijgt de rock. Ook een band als The Who en Pink Floyd misstaan onder noemer Pop. Dat was progrock in zijn vroegste vorm en vooral in al zijn verscheidenheid. Mochten er mensen geïnteresseerd zijn in het genre dan moeten ze eerst het oeuvre van Pink Floyd hebben gehoord eer ik nog verder wil gaan over dit onderwerp (bij deze, begin er nu aan of lees niets meer van mijn blog eens het over muziek gaat.)
Die plaat van gisteren dus. Ik heb geloogd. Ik ben een liegenaar. Ik viel niet in slaap met de plaat, want dat is onmogelijk. Twee jaar terug stond ik midden in de nacht twee uur lang vast op de parking (is dat geen Belgische woord?) van het Koning Boudewijnstadion. Echt vast! Ik moest eigenlijk wat slapen, want de dag erop had ik een examen in alle vroegte over de Mongolen en de Tang-dynastie, over de leer van Confucius en over het ongetal nul. Slapen was onmogelijk want de deuntjes zinderden nog na. Hadden jullie het ooit voor mogelijk gehouden dat een progrock band een stadion kon vullen?
In het stadion was er een opperbeste sfeer. Ik stond tussen bijna-gepensioneerden. Op het podium stonden ook bijna-gepensioneerden. Kalende mannen met een veel te jeugdige gitaar in hun handen. Het podium hun klasse overstijgend, en toch. Zanger en ex-drummer puurde een fantastische drumsolo uit zijn vingers, met enkele twee Vic Firth-drumstokken en een barkruk. Ik hield mijn vingers gekruist. De band begon snedig en sneed zijn ouder werk aan. Alles wat ik verhoopte kwam in het openingskwartier uit (behalve een dramatische klank op de Heizel, wink wink). Dit was progrock tot het verviel in pop, tot dat verviel in platte pop. Of vind u dat 'I can dance' van Genesis een cool nummer is?
Nursery Crime dus, de plaat die me uit mijn slaap hield. Een album geheel in de Zeitgeist van de theatrale progrock. Peter Gabriël, de David Bowie, of beter de Ziggy Stardust van zijn genre. Genesis, de Pink Floyd van zijn generatie, de Dire Straits van de volgende generatie en de Kings of Leons van onze generatie. Of hoe progrock pop wordt.
Ik zou nog een recensie kunnen geven maar het openingsnummer the musical box beschrijven ligt niet meer binnen mijn literaire vermogens.
Gisteren viel ik in slaap met een klassieker. Niet enkel een klassieker in de progrock, maar eigenlijk een klassieker tout court. Zelfs een klassieker in de popmuziek. Er waren dagen dat progrock vrij mainstream was. Moby Dick van Zeppelin, L., overstijgt de rock. Ook een band als The Who en Pink Floyd misstaan onder noemer Pop. Dat was progrock in zijn vroegste vorm en vooral in al zijn verscheidenheid. Mochten er mensen geïnteresseerd zijn in het genre dan moeten ze eerst het oeuvre van Pink Floyd hebben gehoord eer ik nog verder wil gaan over dit onderwerp (bij deze, begin er nu aan of lees niets meer van mijn blog eens het over muziek gaat.)
Die plaat van gisteren dus. Ik heb geloogd. Ik ben een liegenaar. Ik viel niet in slaap met de plaat, want dat is onmogelijk. Twee jaar terug stond ik midden in de nacht twee uur lang vast op de parking (is dat geen Belgische woord?) van het Koning Boudewijnstadion. Echt vast! Ik moest eigenlijk wat slapen, want de dag erop had ik een examen in alle vroegte over de Mongolen en de Tang-dynastie, over de leer van Confucius en over het ongetal nul. Slapen was onmogelijk want de deuntjes zinderden nog na. Hadden jullie het ooit voor mogelijk gehouden dat een progrock band een stadion kon vullen?
In het stadion was er een opperbeste sfeer. Ik stond tussen bijna-gepensioneerden. Op het podium stonden ook bijna-gepensioneerden. Kalende mannen met een veel te jeugdige gitaar in hun handen. Het podium hun klasse overstijgend, en toch. Zanger en ex-drummer puurde een fantastische drumsolo uit zijn vingers, met enkele twee Vic Firth-drumstokken en een barkruk. Ik hield mijn vingers gekruist. De band begon snedig en sneed zijn ouder werk aan. Alles wat ik verhoopte kwam in het openingskwartier uit (behalve een dramatische klank op de Heizel, wink wink). Dit was progrock tot het verviel in pop, tot dat verviel in platte pop. Of vind u dat 'I can dance' van Genesis een cool nummer is?
Nursery Crime dus, de plaat die me uit mijn slaap hield. Een album geheel in de Zeitgeist van de theatrale progrock. Peter Gabriël, de David Bowie, of beter de Ziggy Stardust van zijn genre. Genesis, de Pink Floyd van zijn generatie, de Dire Straits van de volgende generatie en de Kings of Leons van onze generatie. Of hoe progrock pop wordt.
Ik zou nog een recensie kunnen geven maar het openingsnummer the musical box beschrijven ligt niet meer binnen mijn literaire vermogens.
dinsdag 6 oktober 2009
Massa vs. Lauda
Felipe Massa neemt één dezer dagen plaats in een Ferrari F1 uit 2007. Testen is namelijk verboden doorheen het jaar. Daarom zal hij net als Schumacher eerder dit jaar, in een oude F1 kruipen die in handen is van een privé-eigenaar. Het lijkt een huzarenstukje. Massa stond pas enkele maanden terug oog in blauw oog met de dood. Toen een stuk van de Brawn GP van Barrichello loskwam tijdens de kwalificatie in Hongarije sprong het projectiel op, recht boven het vizier van Massa's helm. Enkele seconden later verdween de Ferrari van Massa onder de bandenmuur. Toen de hulpdiensten hem uit zijn wagen konden bevrijden hadden ze nog geen idee wat de ernst was van de fracturen van de vice-wereldkampioen.
Massa werd meerdere keer chirurgisch/plastich en vooral vakkundig geopereerd aan oog en schedel. Hij overleefde ondertussen een kartrace en zal dus deze week weer een F1 testen. Mogelijks komt de Braziliaan nog in actie dit jaar, wat de heldendaad toch iets groter zou maken dan mocht hij pas tegen volgend seizoen klaargestoomd raken. Mogelijks zal het litteken boven zijn oog blijvend zijn en zal het een even herkenbaar symbool worden voor zijn heldendaad als de verbrande ogen en oren van Niki Lauda.
Niki Lauda, vandaag in het bezit van een klein luchtvaartbedrijf. Dat was pas een held. In 1976 crashte hij zwaar op de beruchte Nordschleiffe, de oude Nürbürgring. Zijn wagen vatte meteen vuur en maakte van Lauda, toen regerend wereldkampioen een wandelende toorts. We zagen de volgende dagen (ik niet, wegens ongeboren) een mummie, ingepakt, ingezalfd,... Zijn longen en bloed waren aangetast door de toxische gassen en een priester kwam de laatste sacramenten geven aan het wrak. Een paar weken later zat hij alweer in zijn, jawel ook een, Ferrari en kroonde zich datzelfde jaar nog tot vice-wereldkampioen. Hij strandde op 1 puntje van James Hunt. Massa strandde vorig jaar op 1 puntje van Hamilton, maar hij reed wel een gans seizoen rond.
Als Massa zichzelf ook de geschiedenis wil inschrijven en ook een held wil worden, zou hij maar beter dit jaar nog aan de start komen van een Grand Prix. Ideaal zou het zijn mocht hij zich op Pole plaatsen in Abu Dhabi en als het even kan, zou hij maar beter een scherprechter zijn in het duel tussen Button, Barrichello en Vettel. Hij kan meer beter de Glock worden van 2009. Glock viel vorig jaar sterk terug in de laatste ronde van de laatste Grand Prix waardoor Massa zijn eerste wereldtitel verloor. Massa zal de kronieken niet ingaan als wereldkampioen (wedden?) (Lauda was dat wel al!) misschien kan een heldendaad hem alsnog de geschiedenis insturen.
http://www.youtube.com/watch?v=gp2i5-hfgok
Massa werd meerdere keer chirurgisch/plastich en vooral vakkundig geopereerd aan oog en schedel. Hij overleefde ondertussen een kartrace en zal dus deze week weer een F1 testen. Mogelijks komt de Braziliaan nog in actie dit jaar, wat de heldendaad toch iets groter zou maken dan mocht hij pas tegen volgend seizoen klaargestoomd raken. Mogelijks zal het litteken boven zijn oog blijvend zijn en zal het een even herkenbaar symbool worden voor zijn heldendaad als de verbrande ogen en oren van Niki Lauda.
Niki Lauda, vandaag in het bezit van een klein luchtvaartbedrijf. Dat was pas een held. In 1976 crashte hij zwaar op de beruchte Nordschleiffe, de oude Nürbürgring. Zijn wagen vatte meteen vuur en maakte van Lauda, toen regerend wereldkampioen een wandelende toorts. We zagen de volgende dagen (ik niet, wegens ongeboren) een mummie, ingepakt, ingezalfd,... Zijn longen en bloed waren aangetast door de toxische gassen en een priester kwam de laatste sacramenten geven aan het wrak. Een paar weken later zat hij alweer in zijn, jawel ook een, Ferrari en kroonde zich datzelfde jaar nog tot vice-wereldkampioen. Hij strandde op 1 puntje van James Hunt. Massa strandde vorig jaar op 1 puntje van Hamilton, maar hij reed wel een gans seizoen rond.
Als Massa zichzelf ook de geschiedenis wil inschrijven en ook een held wil worden, zou hij maar beter dit jaar nog aan de start komen van een Grand Prix. Ideaal zou het zijn mocht hij zich op Pole plaatsen in Abu Dhabi en als het even kan, zou hij maar beter een scherprechter zijn in het duel tussen Button, Barrichello en Vettel. Hij kan meer beter de Glock worden van 2009. Glock viel vorig jaar sterk terug in de laatste ronde van de laatste Grand Prix waardoor Massa zijn eerste wereldtitel verloor. Massa zal de kronieken niet ingaan als wereldkampioen (wedden?) (Lauda was dat wel al!) misschien kan een heldendaad hem alsnog de geschiedenis insturen.
http://www.youtube.com/watch?v=gp2i5-hfgok
maandag 5 oktober 2009
Bloedarmoede
(Bron foto: eigen beheer)
Bloedarmoede. Het lijkt wel een heus modewoord. Er is bloedarmoede binnen de SP.a en binnen de VLD. Er is bloedarmoede in de kern van de Rode Duivels en in het been van Wasilewski. Er is bloedarmoede in het UZ in Gent. Er is bloedarmoede op de affiche van Rock Werchter. Er is overal bloedarmoede. Wel er is ook bloedarmoede in de Formule 1 en in de rallysport. Dit weekend ben ik voor het eerst in jaren nog eens naar een manche van het Franse rallykampioenschap geweest. Het was geleden van de gouden jaren met Panizzi, Bugalski en Chatriot dat ik nog eens in de streek van Le Touquet ben gaan kijken naar mijn geliefkoosde sport. In een ver verleden domineerde ene Paul Lietaer daar nog de rally, tot hij uitviel. De talrijke Belgen wisten niet wat ze zagen. Een piloot die niet meekon met de grote tenoren in België legde alle Franse toppers (echt wereldtoppers) over de knie. Het was een grootse dag.
Bijna 15 jaar later doet Paul Lietaer nog altijd mee voor de Belgische titel, maar nog steeds wordt hij niet altijd tot het kransje topfavorieten gerekend, wat geheel normaal is. De mens is ouder dan een halve eeuw en bijlang zo snel niet meer. Het heeft aan hoe arm de Belgische rallysport is. Patrick Snijers, ook al over de vijftig, won dit weekend in Landen de Haspengouwrally. Hij zette alle snelste tijden op zijn conto. Enkel Melissa Debackere, een jonge vrouw met een verouderde Corolla WRC bleef enigszins in zijn buurt. Zonder afbreuk te doen aan de jonge Wervikse pilote maar … Bloedarmoede. (spannend is het BK overigens wel, omdat zelden de norm en de hiërarchie werden gehaald)
Leider in het Belgisch Kampioenschap Pieter Tsjoen bleef weg uit Landen, zoals zovele piloten. Iets meer dan 30 deelnemers in Landen. Een dieptepunt, bloedarmoede. Tsjoen reed rond in Le Touquet en na dag 1 stond hij aan de leiding. Toch niet slecht voor een eerste kennismaking met het parcours langs de Normandische kusten. Op dag twee vertrok Pieter in zijn Structo-Focus WRC uiterst voorzichtig. Hij verloor 20 seconden op KP1 en opeens kregen we een gevoel als vanouds. Tsjoen had gisteren prachtig gereden. Nee, Tsjoen was gewoon op zaterdagochtend iets minder. Na dag 2 had hij al 2 minuten voorsprong, na dag 3, aan de meet, bijna 3 minuten. Er stonden nochtans 7 WRC’s aan de start maar toch rijdt Pieter daar iedereen op een hoopje. Zelfs WK-man Cédric Robert werd op 6 minuten gereden, weliswaar met een S2000, maar toch. Over ocharme 20 KP’s. Loix bleef vorig jaar in de Condroz bijna 2 dagen in de kont van de Focus WRC van Tsjoen hangen. Bloedarmoede.
Bloedarmoede. Een half seizoen rijden in België en kampioen worden, het kan. BK-manches links laten liggen en in het buitenland domineren, het kan.
Le Touquet telde overigens mee voor het ERC, een kampioenschap opgericht door de Nederlander Erik Wevers met manches in Nederland, België, Denemarken (werd afgelast) en Frankrijk. Wevers en alle Nederlanders bleven weg uit Frankrijk, uit hun kampioenschap. Bloedarmoede. Tsjoen reed over twee weken bijna alle Nederlanders op een hoopje in hun thuisland. Hij viel uit met mechanische pech in die Hellendoornrally. Waren de Nederlanders bang? Vast niet, gewoon bloedarmoede.
En zeggen dat Tsjoen zelfs nog niet aan de schoenen komt van Loix, Duval, Thiry,…U kan het al raden…
* voor de genuanceerde versie dient u nu en dan eens het woord bloedarmoede te vervangen door geld en talent, u weze vrij het woord toe te passen waar u het nodig acht.
Eerst wat duiding
Geachte lezer,
Na lang beraad weet ik (ongeveer) wat ik met deze blog zal aanvangen. De berichten die hierop zullen verschijnen zullen allereerst uitgaan van mijn eigen gedachten en perspectieven. Dit zal weliswaar geen dagboek worden, al zullen persoonlijke ervaringen en dingen die meemaak doorheen mijn rijkgevulde dagen wel de leidraad vormen.
Over de inhoud twijfel ik nog. Na een drietal posts zal waarschijnlijk al een lijn te vinden zijn, maar ik wil toch vooraf al iets kwijt. Deze blog werd opgericht omdat die me werd opgedragen. Om het voor mezelf zo leuk mogelijk te houden wil ik het hebben over iets waar ik een grote sympathie voor koester. Het verstand weigert nog even mee te werken, maar uiteindelijk zal ik mijn hart volgen.
Deze opdracht kadert in mijn opleiding journalistiek. Daar het een druk jaar zal worden met veel gekreun en gekerm in mijn beide hemisferen wil ik hier tot rust komen zonder daarbij minder kritisch te zijn. Ik wil in de eerste plaats iets leren aan de mensen en het liefst informeren over iets wat van maatschappelijk belang is. Net daarom zal ik dit hier niet doen. Ik hoop te educeren en te beleren vanuit een hoger medium. Dit najaar ga ik aan de slag bij De Tijd, als stagiair weliswaar. Ik hoop van daaruit mijn doel te kunnen waarmaken. Hopelijk kan ik een vervolg breien aan mijn stage en kan ik de mensen, mijn publiek, blijven informeren.
Waarover zal deze blog dan gaan en bij wat gaat mijn hartje sneller slaan? Van kindsbeen af heb ik twee dingen meegekregen: (auto)sport en Hard Rock. Mijn velden zijn intussen verruimd naar sport en cultuur. Bij politiek gaan mijn hersenen meer werken. Had mijn dooppeter langer geleefd ging politiek mijn nauwer aan het hart hebben gelegen. Maar goed! Deductie: politiek raus, sport en cultuur herein!
Waar ga ik dan mijn originaliteit halen? Wees gerust, ik ga het niet hebben over Brugge - Anderlecht en waarschijnlijk zal ik ook niets schrijven over de 'herfstklassieker' (Koersliefhebbers zullen wel weten waarover ik het heb). Ik ga het (vaker) hebben over een minderheidssport en mijn favoriete margi-hobby: rally en autosport. Sammy Neirynck en Gert Vermersch hebben inmiddels al een eigen autosportblog maar ik blijf te vaak op mijn honger zitten! Zeker als het gaat over rally! Daarom, ik kan en zal beter doen!!!
Ook in de muziek wil ik me toespitsen op een subgenre. Ik ga het niet hebben over de nieuwe show van U2 of over de badjas van Madonna. Naast rally lag er nog iets op die paplepel. Ik heb wel maar weinig hapjes binnengekregen op jongere leeftijd. Later ben ik guitig en gulzig meerdere borden gaan ophalen. Ik heb het over een subgenre in de rockwereld; de progrock en progmetal. Van Zappa tot Dreamtheater, van King Crimson tot Between the Burried and Me.
Maar...schrik niet als ik buiten de lijnen kleur!
Na lang beraad weet ik (ongeveer) wat ik met deze blog zal aanvangen. De berichten die hierop zullen verschijnen zullen allereerst uitgaan van mijn eigen gedachten en perspectieven. Dit zal weliswaar geen dagboek worden, al zullen persoonlijke ervaringen en dingen die meemaak doorheen mijn rijkgevulde dagen wel de leidraad vormen.
Over de inhoud twijfel ik nog. Na een drietal posts zal waarschijnlijk al een lijn te vinden zijn, maar ik wil toch vooraf al iets kwijt. Deze blog werd opgericht omdat die me werd opgedragen. Om het voor mezelf zo leuk mogelijk te houden wil ik het hebben over iets waar ik een grote sympathie voor koester. Het verstand weigert nog even mee te werken, maar uiteindelijk zal ik mijn hart volgen.
Deze opdracht kadert in mijn opleiding journalistiek. Daar het een druk jaar zal worden met veel gekreun en gekerm in mijn beide hemisferen wil ik hier tot rust komen zonder daarbij minder kritisch te zijn. Ik wil in de eerste plaats iets leren aan de mensen en het liefst informeren over iets wat van maatschappelijk belang is. Net daarom zal ik dit hier niet doen. Ik hoop te educeren en te beleren vanuit een hoger medium. Dit najaar ga ik aan de slag bij De Tijd, als stagiair weliswaar. Ik hoop van daaruit mijn doel te kunnen waarmaken. Hopelijk kan ik een vervolg breien aan mijn stage en kan ik de mensen, mijn publiek, blijven informeren.
Waarover zal deze blog dan gaan en bij wat gaat mijn hartje sneller slaan? Van kindsbeen af heb ik twee dingen meegekregen: (auto)sport en Hard Rock. Mijn velden zijn intussen verruimd naar sport en cultuur. Bij politiek gaan mijn hersenen meer werken. Had mijn dooppeter langer geleefd ging politiek mijn nauwer aan het hart hebben gelegen. Maar goed! Deductie: politiek raus, sport en cultuur herein!
Waar ga ik dan mijn originaliteit halen? Wees gerust, ik ga het niet hebben over Brugge - Anderlecht en waarschijnlijk zal ik ook niets schrijven over de 'herfstklassieker' (Koersliefhebbers zullen wel weten waarover ik het heb). Ik ga het (vaker) hebben over een minderheidssport en mijn favoriete margi-hobby: rally en autosport. Sammy Neirynck en Gert Vermersch hebben inmiddels al een eigen autosportblog maar ik blijf te vaak op mijn honger zitten! Zeker als het gaat over rally! Daarom, ik kan en zal beter doen!!!
Ook in de muziek wil ik me toespitsen op een subgenre. Ik ga het niet hebben over de nieuwe show van U2 of over de badjas van Madonna. Naast rally lag er nog iets op die paplepel. Ik heb wel maar weinig hapjes binnengekregen op jongere leeftijd. Later ben ik guitig en gulzig meerdere borden gaan ophalen. Ik heb het over een subgenre in de rockwereld; de progrock en progmetal. Van Zappa tot Dreamtheater, van King Crimson tot Between the Burried and Me.
Maar...schrik niet als ik buiten de lijnen kleur!
Abonneren op:
Posts (Atom)
