Furieus ging hij tekeer! Wild gesticulerend zocht hij tevergeefs naar een artikel maar hij kreeg alleen een verknipte Belga. Hij begreep er niets van en ik eigenlijk ook niet. 'Een atoombom', erger dan het nucleair programma van Ahmadinejad, en veel erger dan het gespreksonderwerp van donderdag en vrijdag, tussen ene Ronald Obama en Leonid Medvedev. De tranen stonden hem dichter dan een lach. Hij wijst, hij roept en hij spuwt.
"Groen! in Brussel, en dode vissen in Vlaanderen." Pascal Smet sloeg er ook niet naast.
Even later neemt hij mijn schouder vast. "Ik heb een opinie vast, en ik zal me toch nog eens kunnen laten gaan." Ik ben blij voor hem.
Wat is er gebeurd met 'not in my backyard'? Men reist liever naar de stad van de onafgewerkte, veel te kleine zeemeermin, naar de stad waar de Oresund richting groene tramstad Malmö duikt, dan dat men condooms uit hun eigen rivier vist.
We zijn waarlijk omgekochte doelmannen, die bepalen wat we doorlaten en wat niet, maar gelukkig is er nu en dan eens een Pfaff die zelfs een pisscheut van Felipe Melo binnenlaat. Achteraf gezien bleek het een wereldgoal.
Ik kijk alvast reikhalzend uit naar zijn opiniestuk. Hij zal goed slapen, de man van de vriendelijke hand op mijn schouder. Ik zie het al staan: 'Smet wil het vel van Huytebroeck', met zo'n fotootje van hemzelve met een likkend tongetje over zijn lippen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ik zou dit indienen als cursiefje. 't Kan me zelfs niet schelen dat het te kort is, het is zeker goed genoeg!
BeantwoordenVerwijderenOf was het al zo bedoeld? ;-)
BeantwoordenVerwijderen