AB Inbev

Heb je soms ook het gevoel dat alles zo een beetje tegensteekt? Je begint dan te zoeken naar een escapisme waarmee je toch geen bevredigend gevoel kan bereiken. Ik heb het wel vaker en mijn drang naar de vlucht is dan ook vaak enorm groot maar ik heb de ballen niet om echt weg te vluchten. Echt weg is niet even naar uw buurgemeente rijden of kijken naar 'hole in the wall' (al is de mens die daar naar kijkt ook wel echt weg). Echt weg is impulsief beslissen om naar Mexico te gaan of onbesuisd beslissen een roadtrip richting Praag aan te vatten. Echt weg kan ook leiden naar overmatig drug- of alcoholmisbruik, maar gelukkig heb ik daar een surrogaat voor. Muziek is mijn vervanger. Eerder een placebo want het duurt maar tot de naald blijft hangen ergens op een drietal centimeter van het middelpunt. En dan is het terug naar af.

Inmiddels heeft u al (eigenlijk verwacht ik dat heel weinig mensen dit lezen - Hey Fredje, ik zwaai naar u!) enkele argumenten gelezen waarom ik me niet inlaat met coca-cola muziek. Ook een simpel pintje gaat soms al snel vervelen en dan is het maar zoeken naar iets steviger. Westmalle, Westvleteren, La Chouffe,... Bittere progrock dat soms moeilijk te slikken is, maar het is escapisme. Er is trouwens niets mis met een goede Leffe, weg van het klef gezwets, nog net de underground niet bereikt.
Zo vond ik het enorm jammer dat ik niet heb kunnen nippen van The Pixies deze week. Zachter dan Guiness, maar toch een beetje meer brak in vergelijking met een Rodenbach (en dat vind ik al behoorlijk zuur). Het moet trouwens eens gedaan zijn met dit kinderlijk gezwets. Opgebeld worden en alleen een hoop gegiechel en geruis horen is nog een kwaaltje van het GSM-tijdperk en getuigt niet van maturiteit. Ja, jij was er bij en ik niet, so what.
Dan maar toch terug naar de Leffe. Zaterdag ben ik naar progressive nation geweest. Aanvankelijk ging ik niet gaan maar plots kwam een kaartje vrij en besloot ik om toch mee te rijden naar Vorst. Op het programma: Unexpect die zijn naam volledig waarmaakte, Bigelf die nooit verder geraakt was dan Iron Butterfly, Opeth die duidelijk nog wat stond te beven na hun aanrijding met een spookrijder op Belgische wegen en de moeder der moderne prog, Dream Theater.
Omdat ik niet wil vervallen in een platte recensie hou ik het vrij kort. Dream Theater heeft zijn gistwaarde terug opgetrokken. Die avond geen pintjes, geen Leffe maar wel Blauwe Chimay! Ga daarom nog niet de nieuwe CD halen, maar zet in u in uw zetel, neem een glas wijn en onderwerp images and words, metropolis pt. 2 en train of thought aan een luisterbeurt!