Seks verkoopt altijd

"But a blog, unlike a diary, is instantly public. It transforms this most personal and retrospective of forms into a painfully public and immediate one." Het zijn gevleugelde woorden van één van 's werelds bekendste of toch zeker frequenste blogger, Andrew Sullivan. Even ervoor noemde hij een blog heel nauw verwant met een dagboek en durfde hij dat dagboek een historische bron te noemen. Even zuchten en dan...

Blog, een historische bron?
Laat me eerste even toe te zeggen wat ik denk over bloggen. Hierboven leest u dat een blog tot in het pijnlijke publiekelijk is. Ik durf te zeggen dat het niet zo pijnlijk is. In de veronderstelling te denken dat niemand dit leest werkt dit zelfs bevrijdend en ontlastend. Praten helpt, wel schrijven ook. Ik voel me hier een beetje een exhibisionist, zonder dat ik mijn kleren moet afdoen en de wereld verschuw met mijn bleke frêle lichaam. Als ik toch hoor dat iemand mijn blog leest of bekijkt voelt dat inderdaad een beetje pijnlijk aan, maar dat tikkeltje sadomasochisme bevalt me eigenlijk ook wel.
Sta me toe hier even alles en iedereen te veralgemenen. Waarom zou iemand bloggen? Ik zou zeggen: exhibitionisme en sadomasochisme. Kan dan een historische bron ontstaan uit een blog?
Waarom kijk ik als beginnend blogger rond op andere blogs? Noem het voyeurisme. Binnenkijken in iemand anders zijn woning, zelfs binnen in zijn hoofd. Iemand leren kennen zonder hem te leren kennen. Iemand ont(k)leden tot hij zich zo naakt voelt als hij zelf wil. Voyeurisme. Pervers
allemaal sekstermen, niet meteen een goede basis om de historische waarde van een blog aan te geven, en toch... seks is tussen u en mij, maar wat Andrew Sullivan doet, en velen met hem, dat is weer iets anders.

Zijn blogs zijn nog steeds egocentrisch maar ze bekijken de wereld. Ook wij doen dat maar we vinden onszelf belangrijker dan de wereld. We vinden onze schrijfsels belangrijker dan die van een andere en daarom kunnen onze blogs nooit een historische bron zijn.(?) Daarvoor worden we te graag vernederd en ontkleed. En zelfs dan kunnen we interessant genoeg zijn. We vormen allemaal een historisch subject! Iedereen geschiedenis!!!

Het wordt trouwens hoog tijd dat al die dinosaurussen achter hun bureau het internet als volwaardige bron gaan beschouwen. Zelfs wikipedia is een historische bron, en zelfs al staan er fouten op, dan nog is wiki een historische bron. Ook blogs kunnen een bron zijn. Misschien geen feitelijke bron maar wel een culturele bron. Gelukkig zijn we terechtgekomen in een eeuw waar cultuur en maatschappij ook worden onderzocht met de nodige serieux. Volgens mij kunnen al die vensters op de wereld dan niet zomaar worden genegeerd.

Blogs zijn meer dan een openlijke schandpaal. Zelfs de grootste rotzooi (te beginnen met de mijne) zijn van historisch belang. Iemand nog een thesisonderwerp nodig? de banalisering van twitter (me dunkt ook een blog) en blogs, en hun onmiskenbare historische waarde.

BTW: ik vind het enorm jammer dat dit bericht moest gepubliceerd worden en dat mijn post over Jelle Snottebelle nu maar op de tweede plaats komt te staan!