Ik wil het even hebben over mijn 300. Een machtig legertje dat bij wijlen ook een troep kan wegblazen. Anderzijds kan het ook een heel lieftallig leger zijn waar men (AAArrrrggh -het 'M'-woord) zich rustig kan bij neervleien en waar men hun oor kan te luister leggen. Dit weekend bereikte ik de kaap van de 300 cd's in mijn collectie. Dat ik 'al' aan 300 zit (eigenlijk nog maar aan 300, want ik had liefst al aan 3000 gezeten) heb ik voor een stuk te danken aan studio brussel. Vorig jaar won ik 2000 flappen waarmee ik storm kon houden bij mijn favoriete platenboer. Leuk om eens onbeschaamd dingen uit te proberen en leuk om eens alle budgettaire twijfels plaats te laten maken door een uurtje grotesk meegraaien van alles wat ik goed vind en minder goed vind (denk aan MGMT-dingen).
Amper twee minuten in mijn groene polo (de MGMT onder de auto's) begon ik snel de prijsjes af te pilkeren en de plastic af te scheuren om zo snel mogelijk het groene onding te vullen met melodietjes en drumpartijtjes. Oja, eerst even lekker meezingen: "and the sparkle in her eyes, keeps me alive!", vlug een andere cd "Wie danst er nog,...Wie danst er nog?", en hop, "When somethings broke, I wanna put a bit of fixin in it,...try to get it back again". Je zou dan denken dat, eens je thuis komt vlug eens alles goed wil beluisteren en aan een scherp oordeel onderwerpen (nu, die nieuwe Pearl Jam rockt dus veel scherps kan ik niet kwijt), maar niet dus...
Tarkus, daar had ik zin in. Ik wou luisteren naar iets waarvan je weet dat het toch niet meer beter kan gedaan worden. Er zijn nog wel een paar albums die ik in dat rijtje kan opnoemen (zie 'in den beginne...' --> nursery cryme van Genesis) maar dat zal voor de volgende keer zijn! Ik hoorde onlangs de nieuwe cd van Rush en gisteren kocht ik ook de nieuwe DreamTheater en sorry maar ... verbeteren doen die mannen toch niet meer! Tarkus dus!
Er was nog een reden waarom ik wou luisteren naar het album van Emerson, Lake and Palmer. De grijze donkere lucht van dezer dagen maken me licht nostalgisch, en Tarkus roept die nostalgie toch een beetje op. Ooit maakte ik een werkje over de Grote Russische 5, je weet wel, het illuster lijstje van Russische componisten waar onder andere Rimsky-Korsakov ook deel van uit maakte. ELP herwerkte ooit 'pictures at an exhibition' van Mussorgsky, nog altijd een impressionant bombastisch avant-garde stuk! Dus het doet me terugdenken aan mijn oude schoolleven. Ik blijf versteld staan van een grootmeester.
Maar Tarkus, dat is pas echt nostalgie. Mijn vader had een uitgebreide LP-collectie en ik weet nog dat ik stiekem ging zoeken bij de E, op zoek naar de plaat met dat gekke beest en die psychedelische kleuren op. Soms nam mijn vader mij op zijn schoot en las hij het binnenwerk voor als een vreemd sprookje. "Kijk jongen, in deze vulkaan lag een ei. Het werd gebroed door giftige gassen en kolkende lava. Uit het ei werd Tarkus geboren. Hij ging op weg en toonde zich de sterkste in deze rare jungle vol bizarre wezens. Hij was sterker dan de vogels en sterker dan een Loewe-strijkijzer met poten. Tot plots,...Voor hem stond een slinkse sfinks die hem pakte op zijn enige zwakke plek, zijn oog! Tarkus sterft en drijft af." Het enige sprookje dat ik kende dat slecht eindigde, tragisch. De muziek was de perfecte soundtrack voor het verhaal, uiteraard. Jaren later ben ik echt beginnen luisteren, mijmerend over Tarkus. Waarom was je niet wat slimmer of sneller! Waarom was je niet een beetje meer zoals jouw scheppers, een beetje meer geniaal, een beetje meer technisch onderlegd, een beetje rapper en alerter?
300 cd's en eigenlijk doen er 280 niet toe. Tarkus, dat was film, theater, literatuur,... waar is dat verloren gegaan? nee, Jackie Cane is geen film, en zeker amper literatuur. Tarkus, dat was Dostojevski! Jackie Cane is Pieter Aspe! Ach, lief monster, lieve scheppers,...
Ben ik al een aanzet geweest om youtube te gaan doorlopen!? Tarkus - ELP, nu!!!
Als je die Monza beu bent, mag je 'm gerust naar hier zwieren. :)
BeantwoordenVerwijderen