Sandro Delaere: daar luister ik naar. Ik ben student journalistiek en ben daardoor begonnen met deze blog. Deze blog gaat over rally en autosport. Het is één van de weinige blogs in Vlaanderen die op deze manier kijkt naar de autosportwereld. Van tijd tot tijd schaats ik een scheve schaats en wordt er uitgeweid over progressive rock. What's in a name.

vrijdag 9 oktober 2009

Andy



Omdat ook ik er eens helemaal naast mag zitten. En toch. Les Rita Mitsouko (zie dus in de link) is helemaal niet zo fout als het lijkt. Er is heel wat fout in Frankrijk maar of we dit mogen 'taggen' onder de noemer fout is maar de vraag. Deze band is toch wel een mijlpaal in de Franse muziekgeschiedenis. Ooit werd één van hun clips zelfs door MTV bekroond met 'videoclip van het jaar'. Op één van hun cd's hebben ze zelfs een duet staan met ene Iggy Pop, u weet wel, DE blote bast en DE bouwvakkersspleet van de laatste vier decennia. Nee, Les Rita is geen marginale one-hit-wonder maar een band die vele bands zou beïnvloeden.

Ik heb overigens wel iets met rare Franse muziek, niet dat ik er veel van ken. Idem met funk. Het is allemaal begonnen toen ik verder raakte dan Je t'aime moi non plus van Gainsbourg. Sea Sex and Sun veranderde mijn kijk op Gainsbourg en op Franse muziek. Mijn beeld veranderde helemaal toen ik Gett off van Prince en straight up van Paula Abdul hoorde. De link met Frankrijk ligt iets verder bij de laatste twee maar plots begon ik iets te snappen van funk, wat me ten goede kwam. En toen kwam alles samen toen ik Andy hoorde, van Les Rita Mitsouko.

3 opmerkingen: